Orhan Kâhyaoğlu’na

başlangıçta ben var idim
gramerin olmadığı çağlara ait idim
ademden önceki yaşama ait idim

söz daima geçer idi beni
dile gelişim ağır bir hastalığı yaşıyor gibi
güneşin hatırası yüzünden idi

tekrara gelmekten korkar idim
kalpteki yalana ait olduğum söylendi
şüpheyi temizler, dendi benim için

sırlarla yüklü idim gözlere çöker idim
arzudaki cebirile yaşar idim
sözcüğe varmak hatıraya inmek gibi idi

imgeye gizlenir idim hamurdaki maya gibi
karamet ben değil nesir idi
kendini değil geçmişini temizler idi

öldüğümde ağlayacak kimse kalmadı
beni kalbinde taşıyan kimse kalmadı
dilimi anlayacak kimse kalmadı


beni hafızayla mezara götürmeli

Çok duygulandım. Harika bir öykü. İçinde bulunduğumuz bu dönemde yaşamak, öyle sanıyorum ki tüm canlılar gibi biz insanlar için de, daha doğrusu pek çoğumuz için de kendi yurdumuzda azınlık kalmak anlamına geliyor. Hüzünlü, ama gerçek. Ari Cokona'yı kutlarım. Ayla Çınaroğlu

Yorum Yaz