kemal özer’e  

başladım, karanlık bir çarşambaya
içi yaz dolu güneşle
boğulan bir adamın sesiydim
yani yoktum, duyulmuyordum, ufalmış bir uzaktım

evler, açın diyorum bütün kapıları
yüküm ağır yorgunum haziran
seni çıkarmaya geldim, yüzüme
kapanmış kuyuların sıkıntısıyla
açmaya kendimi

iyiyim, dönmeni bekliyorum diyordun
aklımdaki şapkalı, siyah çerçeveli
gözlüklü fotoğrafınla, gülüyordun
sırrıyla sonsuzluğun

gelirken biz dünyaya doğru ağrılı ve ağır
bozulsun diye sessizliğin, atlarımızla
durduk, gölge ve serinliğe aç
bir kırın karnında
anlatırken nehre hayatı
boğulduk acıya boynumuzdaki taşla

baktığın gök pervaneliğe dönüyor
kahrımızı çeken atlarla
uzun sarışın yaz, sallanıyor boşlukta

Yorum Yaz