Daha sabahın sesleri duyulmadan
yola çıkıyorum, düşlerimle.
Böyleyim. Yasımı tutan olmayacak bu yüzden.
Kimse ağlamayacak, sen de gülümse
ama biraz hüzün olsun gözlerinde.
Kimse bilmesin.

Bir turacın ötüşünü, bir üveyiğin uçuşunu
bilirim. Ovada, tarlalarda ekinler vardır,
ve atımı eyerlemek, yuları tutmak, kırbacı
şak diye vurmak vardır. Olmasa da eskisi gibi.
Bulsam da acaba dedim kendimi. Yol uzun atım eşkin.
Kimse kınamasın.

Kertenkele kadar bile değilim. Görüyorum bunu
gövdeme ağır gelen yalnızlığımla. Evet, belki.
Aldırdığım yok yarına, şimdi
Ilgaz’da bir atmaca, işte dalıyor, dağıtıyor korkumu
onun da aldırdığı yok. Yaşama ve ölüme.
Kimse bir şey demesin.

Ana Sayfa