Herkes herkesin gözüyle bakıyor dünyaya

Oturmadı yüzüne
Yakamoza ve ellerine uzak durmak
Donmuş bir gülüş
Bol tuzlu İstanbul rüzgârıdır
Çatal yüreklerde
Akmayan kastallar, çöken avlular için

Herkes herkesin aklıyla oynatıyor aklını

Acıysa acı, hüzünse hüzün
İki âlem, yedi deryada bâkidir
Yokluk şehrinin sakinlerine

Herkes herkesin kalbiyle vuruyor kalbini

Hem de hiç yoktan
Hem de kimsenin gözü yokken
Tarçın kokulu huzurunda kimsenin

Gitmeli

Gözler başka gözlerde erimeli
Ayaklar başka ayakları izlerken
Başka başka toprak parçalarında

Gitmeli
Kendine kavuşuncaya kadar gitmeli

Geçit yok bu iklimlerde
Ufkun sıradanlığına dalmaya
Huşu içinde akarken bulutlar
Maviyi karartan kızıllara

Güllük gülistanlık bir gökyüzü