Abimdi, yakın dostumdu, ‘meyhane arkadaşım’dı. Sık görüşürdük. Biz onlara gittiğimizde, yemeğe de kalmışsak eğer, mangal mutlaka yakılırdı. Kim mi yakardı, elbet kendisi; bu onun uzmanlık alanıydı.

Ya bize geldiklerinde? Yine o yakardı, kimseye bırakmazdı.

Bir gün, bizdeydiler. Akşam yemeği için hazırlık yapıyorduk. Mangalı, borusunu, odun kömürünü ve daha ne gerekiyorsa hepsini ortaya dökmüş, “Buyur” demiştim.
İşte sonrasıdır:
Mangalı yaktı.
Yemeği girişteki sundurmada yiyecektik. Bendeniz, orta kattaki mutfağa çıkıyor, tabak-çatal-bıçak-bardak indiriyordum aşağıya.

(Yüzyılın Türk Şiiri 1900-2000 henüz çıkmıştı. Yapı Kredi Yayınları gazetelerin kitap eklerine ilanlar vermekteydi. İlanların başlığı “Türk şiirinin yaşayan en büyük eleştirmeninden…” biçimindeydi.
Gürültüden geçilmiyordu ortalık. Müthiş bir karalama kampanyası uygulanıyordu. Bazı şairler beşer-onar toplanıp protesto ediyorlardı Mehmet H. Doğan’ı ve antolojisini; gazetelerin kültür sayfalarında haber olarak yayımlanıyordu bu protestolar. Duyduğumuz şuydu: Büyük ve saygın bir yayınevi, o güne kadar kitaplarını yayımladığı şairlerin yeni kitaplarını –bu protestolara katılmazlarsa– yayımlamayacağını söylemekteymiş, tabii ki kapalı devre halinde… Genç ve orta yaşlı kimi şairler de “Peki” deyip basmaktaymışlar imzalarını.

İlanların hazırlanış sürecinden ve ilan başlığından tabii ki haberi yoktu Mehmet H. Doğan’ın.
Bir gün, birlikteydik, sohbet ediyorduk, ya Cumhuriyet Kitap ya da Radikal Kitap’tı, ilk kez görmüştük ilanı.
“Yahu” demişti, “Memet Fuat hayattayken keşke böyle demeselerdi.”)

Madem kapattım parantezi, mangal bahsine döneyim.
Elimde tepsi, tepside tabak-çatal-bıçak-bardak, mutfaktan salona doğru iniyordum.
Eline geçirdiği mukavva parçasıyla ateşi yelliyordu. Sırtı bana dönüktü, görmüyordu beni.
Salondan sundurmaya çıkmak üzereydim. Elleri-yüzü-gözü is içinde kalmıştı. Anlaşılan hırsını alamamıştı; müthiş bir ritimle sürdürüyordu yelleme işini. Bir yandan da şunları söylüyordu: