seni yazdım günler gecelerce hiç kâğıt
kalmadı tahammülde dilimde güz bitti

yazdıkça dağıldın içim sana mürekkep
bilsen sözyaşımda kaç deniz bitti

yaşarıp durdum o kadar harflerini
sensizliğe çizdiğim o sonsuz bitti

Y ile başladığım sözcüktün bir aramaya
el girdi araya sonunda iz bitti

bir boşluğa anlamdın büyüdükçe büyüdün
cümlesi varlığının hep yalnız bitti

ne bitse eksik bitti ve siyahtı ne keder
sesimde her sevdâ ölümsüz bitti

ah benim yanlış sözüm hiçimde yokluğun var
daha söylerdim de seni artık Cengiz bitti