Yok yurdum bildim uzaklığını, sapsız bıçak

Yüzünü çizdim bilmecene yakalanıp, içimde

Kırık bir bekleyiş, kupkuru bir damla, gölgen

Kılavuzum harap hücrelerimde, sönük bir

Olimpiyat meşalesi geçip gidiyor yanımdan

Yok zihnime yapıştırıyorum seni, suyun elini

Öptüm, bir seni doğuruyordu düş, kendimi

Taşın bağrına emanet ettim, sıkılgan sancıya

Yanmamış ateşlere soruyorum seni, yangın

Arkadaşım oluyor morali bozuk akşamlarda

Yok başımı yaslayacağım kör bir harita

Kahrını çekeceğim sıkışık bir güne

Nasıl da hasretim, babam gelse, söz

Senin resmini vermem kimseye, bil

Nereye sığınacak bu benim halim

Yok başıma konacak şaşkın bir talih kuşu

Uslanmaz bir esinti yokluyor geçmişimi

Şuradaydı giderken unuttuğun heykel yapan

Elin, aynaları meraklandıran yüzünü gören var mı

Yani ben şimdi bu geleceği mi avutacağım

Yok dorukta duru bir hayat beklemiyor beni

Ama bekliyorum seni alıp götüren öfkeli günleri ve

Utangaç bir köprü açık tutuyor geleceği, yani

Yosun tutmuş bir tarih bırakır kendini yaşlı taşa

Burada da uykusuz sabaha merdiven dayanır