| Aforizmalar
|
| |
Hugo
von Hofmannsthal (1874-1929) |
• Birine bütünde inanmak gerekir, ona gerçekten güvenildiğini arada sırada
gösterebilmek için.
• Edimle suçlu kirlenmiyor, yalnızca suçlu aracılığıyla edim.
• Kendi üzerindeki otoritesini tanımak, yüce insanlık imlerindendir.
• Toplumsal olanı sembolikleştiremeyen yanlışa sürüklenir.
• Gençler tinsel anlamda sık sık perukla dolaşırlar – kendi saçlarından
yaptıkları.
• Dikkat ve sevgi karşılıklı olarak birbirlerinin koşuludurlar.
• Tinsel buluşmalardan daha çok insan var.
• Kendini sevmekle kendinden nefret etmek en derin dünyevi verimli güçlerdendir.
• ½imdi varoluşun acıtan mutlak yanıdır, yalnız geçici bir durumdur.
• Kendin nerede bulunabilir? Her zaman, acısını çektiğin en derin büyüleyici
yerde.
• Tanrı dedi ki: Kimsenin tanımadığı bir hazineydim, tanınmak isteyince
insanı yarattım.
• Akıl gerçeği arar, akılsızlık gerçek olmayana yapışır.
• Bilmek az bir şeydir; doğru bağlamda bilmek çok, doğru noktada bilmekse
her şeydir!
• İçimizde ‘önemli olan’ hiçbir şey yoktur ki, aynı zamanda dışarıdan
da algılanmasın!
• Kim en büyük yanlışı kavrarsa, en yüce gerçekliği de yapılandırır.
• Olgunlaşmak keskince ayrıştırmak, içsel birleştirmek demektir.
• En tehlikeli aptallık biçimi keskin anlayışlısıdır.
• Yabancıya bakmak yabancılığını, güvenilir olanı tanımak güvenirliğini
engelliyor.
• İnancın inançsızlık gibi yalnızca bir nesnesi vardır. Birlikte bütüne
giderler.
• Derini saklamalı. Nerede? Yüzeyde.
• Basit karakterler, oluşmamışlar zor anlaşılırlar.
Almancadan çeviren: N. Sağlam
|