Onu nasıl tanımlarım hiç de bilemiyordum
Damda gülümseyen bir kiremit otu sanıyorum
İlkyaz sellerinden uzanıp balkona doğru bakmıştı
Birkaç damla yağmur da bırakmıştı alnıma– sevecen

Kaşlarıma doğru aktıydı serin serin

Sarkıp durdu ve bakışı gözyaşlarıma karışmıştı
Varlığını sezmeyişinden ötürü ne de mutluydu
Kuruyup gitti sonra adını hiç bilmeden– bilemeden

Derin sessizliğine doğru kiremitlerin