Odam Küskün

Celâl Soycan


Odam

uzaktayım : odamda
vakitler ve kayıtlar
-bu takvimde bile-
birbirini yalanlar

seferi gecenin çekmecesinde :
büyümeyi azaltan eşya
utanmış duvarlar
buruşuk hacim

odam : kayıp krokisi
günlere ve işlere dair
pençe soru : nasıl hâlâ ?
hızla azalırken balkon

tuhaf bir kuş
-gövdeden kafese-
sökülür kanadından

tuzaktayım : odamda
arsız bir afişten
sızıyor günler ve kibirli
zaman- süreğen korku

anladığım şeyler arasında
duvar yırtığında kapı
-ölünün isteksiz ağzı-

odamda: döl tutmayan boşlukta
beyaz bir zindan hayvanı
yontar zifiri saflığı


k ü s k ü n

- babana küstüm, diyor yaşlı
annem ; - bunun için
artık gitmiyorum mezarına.

- giden gecikir, diyorum
kimi evlerde böyledir.
- sen gidince baban gecikti, diyor.

aramızda buz kesen kanın
cehennemî uyumuyla- sen
git, diyor; çatal yoldan
yıkık mezara yakın.

bir annem olması çok
tuhaf- diye düşünüyorum;
ihmal edilmiş bir kıpırtı gibi
çapraz bakışıyoruz.