sağda emsal kalfa
vekilharç rıza efendi solda

yüzlerinde görkem kırıntıları
–batmış!– güneşi seyrediyorlar
gözlerinde
köşkler yerine dikilmiş hane'lerden
bakanların!

XII.
sorsalar: “kimdi en güzel?”
boş soru!

anımsıyor elbette:
geldiler, gittiler
bir uzun kösnül bayram yaşattılar
ilginçtir:
bir soluk suretleri bile yok belleğinde

“ne kadar hain şu insan!” çığlıkları

“şu insan:” hep o
bir nehire basa basa
bir ceset götürüyor!

XIII.
haset
nefret
kin

kendine inerken

inmiyor
biliyor!

ve biliyor ki
en korktuğu dikilecek karşısına:
ihanet

kendisine!

XIV.
elinde
kırıldı-kırılacak
bir çeşm-i bülbül
öylece bakıyor:
kaskatı sözcük parçaları dibinde
bir kimlik
aşınmış; resmi yırtık
ulaşılmamış bir yarın

baktığı
kendi tortusu

bir ahşap konakta kendisi!