kapanan dağın kalbidir kalbime
yazı götürmeye gelmiş bulutlar!
o, daha çocuk...
denize sis inmeden ağlayamaz
gözyaşını yıldızlar görecek diye...
kapanan taşın kalbidir sudaki serinliğe!..
hatırlıyorum kayadan söküldüğüm günü
susarım
ağzımız kanayan yara!
taşlar gene,
hatırlamayacak neden gömüldüğünü.
ne kaldı yaralı eylülden geriye?..
yaz,
çırılçıplak bir gökyüzü bıraktı..
kıyıda yılkı taylar, gitmek istesek de...
gölgede büyüyen taşlar bana benzerdi biraz.
|
| <<geri dön |
Ana Sayfa
|