kış büyürken bahçede, kırgın
yayılır mahalleye akşam… yüzünde hüzünler
içinde üzünçler, kapıda çoğalır baba.
insanlar toplanıyor toprak altında… belki
bana seni anlatmalıyım sonra
büyüyen gözyaşlarımda boğulabilir bir baba.
hüzünlü bir hat yazısıdır anne acı
eşiği sığmaz... evlere, caddelere taşar
çarşılara koca bir yalnızlıktır baba.
geniş göğüslü bir kış göğü okunuyor salâlarda
gözlerinden anlaşılır… çocuklar alınyazısıdır
sen de başkasının alınyazısıydın baba.
çocuk özlüyor şimdi, oysa sarsın isterdi
yüzüne tokat olup inen babayı, dur ağlama
büyüyünce ben de senin gibi ölücem baba.
kalbi kalın... öfkeyle mühürlü kuyular nasıl
sığar tabutlara. eksiksiz ağladım bu şiiri,
bildim hiç bir iple inilemiyor ona... ooy
ömrüm, çıkrıksız bir kuyuymuş baba.
|