Mahremiyet ve konfor tüm kültürlerde konutun fiziksel nitelikleriyle bağlantılı olarak gerçekleşir. Bunun anlamı şu: Toplumlar konutlarını kendi konfor ve mahremiyet anlayışlarına göre biçimlerler. Özel yaşamlarını o konut tipinin tanımladığı özel alanda, yine onun olanak verdiği biçimde yaşayacaklardır. Dolayısıyla, hangi davranışın, mahremiyetin ihlali ve hangi durumun konforsuzluk olarak nitelenebileceği o konut tipinde bunlara ne sıklıkta rastlandığına göre belirlenir. Sözgelimi, belirli bir toplumda üst sınıfların kullandığı bir konut tipinde, hizmetlilerle ev halkının gündelik yaşam güzergâhları sürekli kesişiyorsa, o toplumda bu kesişmenin mahremiyet ve konfor yitimine neden sayılamayacağı açıktır. Buna karşılık, mimarların hizmetliyle ev halkının dolaşım alanlarını ayrıştırmak için ellerinden geleni yaptıkları geç 19. yüzyıl İngiliz konaklarında, mahremiyet ve konforun önemli koşullarından biri budur. Yani, hizmet edilenler hizmetkârları sadece kaçınılmaz olduğu kadarıyla görmeye “katlanırlar”. Böyle bir konakta konfor ve mahremiyet, mecbur kalmadıkça hizmetliyi görmeme gerçeğiyle büyük oranda bağlantılıdır. Dolayısıyla, servis merdivenleri, servis koridorları, servis girişleri, ayrı hizmetçi daireleri, çağırma zilleri vs. yapılır. ...
|
|||||
|
|
|||||