Hale Tenger’in işlerinde ses, nlatı inşa etmede ya da senaryolar üretmede en az görüntü kadar önemli bir elemandır. Bu makale sesin, özellikle de insan sesinin sanatçının yerleştirmelerinde nasıl başka bir “nesne”ye ve video-işlerinde nasıl başka bir “eleman”a dönüştüğünü tartışıyor. Bu yaklaşımın, ses ve insan sesinin “maddiliği”ne özel olarak dikkat kesilerek görüntü alanının yeniden düşünülmesini kolaylaştıracağını ve ayrıca çağdaş sanatta görüntü ile ilişkili sesin rolüne karşı olan kayıtsızlığı sorgulayacağını umuyorum. Tenger’in yerleştirmelerini gezerken ve video-işlerini izlerken, bu işler sürekli olarak sesin ve insan sesinin kendi yerini yarattığı –görsel terimlerle deneyimlenemeyecek ya da kavranamayacak olan bir yer– gerçeğini bize hatırlatır: görüşe ayrılmaz bir biçimde eklenmiş olan bir dadanmanın (haunting) mevcudiyeti.
|
|||||
|
|
|||||