Ali Akay: 10-11 Aralık'ta İstanbul'da Bilgi Üniversitesi'nde gerçekleştirilen “San Francisco Manifestosu'nun 20. Yıldönümü” sempozyumunun ana konuşmacılarından biri oldunuz. Sempozyumda esas olarak sanat dünyasında Batı'nın hâkimiyeti tartışıldı. “Maymunun Resim Yapma Hakkı: Sanat Tarihi Hâlâ Bir Batı Oldu-Bitti'si mi?” başlıklı ilk panelde tartışılanlar hakkındaki yorumunuzu alabilir miyim? Diğer konuşmacılar Bedri Baykam, Şahin Yenişehirlioğlu ve Carmelo Strano idi. Edward Lucie-Smith: İnsanların yeterince odaklanmadıkları izlenimini edindim. Türkiye'nin gerek geleneksel, gerek coğrafi konumuna bakıldığında Türk sanatının Avrupa'nın tamamen dışında olduğunu söylemek çok anlamsız bence. Türk sanatıyla ilgili sorun, henüz dışarı'dan mı içeri'den mi bir sanat olduğuna karar verilmemiş olması. Açıkçası bu sadece Türkiye'ye özgü bir ikilem değil. Herkesin bildiği gibi farklı tarihleri olan ülkelerde, mesela Balkan ülkelerinin –komünist ama Rus olmayan Bulgaristan'ın, Romanya'nın vs– bir alterrnatif olarak, çok kesin hatlarla yaratılmış bir kimlik peşinde koşmadıklarını, bunun yerine Modernizmin içinde bir kimlik oluşturmaya çalıştıklarını görüyoruz. Buna karşıt olarak da mesela bir Çinli sanatçı her zaman ben bir Çinli sanatçıyım diyor. Ali Akay: You were one of the key speakers in the symposium “20th Year of the San Francisco Manifesto” (held at Bilgi University in Istanbul on December 10-11 2004), which basically tackled the issue of the domination of the West in the world of art. Can you comment on the discussions you took part in, in the first panel titled”Monkeys' Right to Paint. Is Art History Still a Western Fait Accompli?”. The other speakers were Bedri Baykam, Şahin Yenişehirlioğlu and Carmelo Strano. Edward Lucie-Smith: I get the impression that people are not quite focused in correctly. Looking at the tradition as well as the geographical situation in Turkey, to say that Turkish art is completely exterior to Europe, doesn't seem to me to make sense. It isn't exterior. The problem with Turkish art is that it actually hasn't decided whether it is an art from outside, or whether it is an art which is struggling to be from inside. And effectively, this is not a dilemma which is confined to Turkey only. If one looks at other countries –which have admittedly a very different history– such as those in the Balkans, and at countries which were communist but not Russian –if we put it that way– Bulgarians, Romanians etc., then one sees that they are all struggling to find an identity in Modernism without having another sharply created identity to go to as an alternative. In contrast to this, a Chinese artist will always in the end say “But the bottom line is that I am Chinese.”
|
|||||
|
|
|||||