Giriş
Simyanın standart bir sözlük tanımı şöyledir: “ana metalleri ‘tılsımlı taş’ yoluyla arıtmayı ve yaşam iksirini hazırlamayı amaç edinen eski bir gizli ilim”. Buna benzer tanımlara göre, simya ‘altın yapımı’ ile ya da ‘ilkel (ya da proto) kimya’ ile eşanlamlıdır. Temel metallerin ‘arıtılması’ maddenin değiştirilmesini içerir; süreci kontrol eden anlaşılmaz etken, Lapis Philosophorum (Filozof Taşı-tılsımlı taş) adını taşırdı, çoğunlukla ‘taş olmayan taş’ diye de bilinirdi. En değerli taşların görkemi, doğada var olan her şeyi üreten güneşin ışığına benzetilen bu yaratıcı ilkeyle karşılaştırıldığında, sönük kalırdı.
Simyacılar, doğayı işlemek üzere maddedeki yaratıcı ilkeyi göz önüne sermeye çalışan doğa filozoflarıydı. Sanat doğayı taklit ediyor, hatta yapay maddeler üretiminde onu bile geçiyordu. Dolayısıyla, simya sanatı kesinlikle değerli metallerin hazırlanmasıyla sınırlı değildi: Bir İngiliz Fransisken freri olan Roger Bacon (1214-1292), bir ‘alkimia operativa et practica’’ (etkin ve uygulamalı simya) ile cansız dünya üzerinde yansıyan ‘alkimia speculativa’yı (spekülatif simya) birbirinden ayırıyordu.1 Buradan belli ki, ortaçağ simyasına, anima kavramı çoğu kez metallerle ilgili simya kitapçıklarında görülüyor olsa da, animizmin bir biçimi olarak bakılmamalıdır.2 Simyacılar dünyayı üç ilke ile yönetilen dinamik bir bütün olarak görürdü: Beden maddi görünümü gösterirdi, tin maddenin uçucu biçimini temsil eder, ve ruhun özünü çıkarabilir kabul edilirdi, oysa ruh cevheri, özü, semen ya da kökü (radix) temsil ederdi. Ruhun özünün çıkarılması ‘radicaliter’ ile yani kök ile olurdu. Bu kavramlar, vücut ya da corpus, tin ya da spiritus, ruh ya da anima, simya literatüründe de Tuz, Civa ve Sülfür olarak bilinir.

Introduction
A standard dictionary definition of alchemy is that it is “an ancient secret science which sought to purify base metals by means of the ‘Philosopher’s Stone’ and to prepare the elixir of life”. According to definitions like these, alchemy is synonymous with ‘gold-making’ or ‘primitive (or proto-) chemistry’. The ‘purification’ of base metals involved a transmutation of matter; the enigmatic agent controlling the process carried the name Lapis philosophorum (Philosopher’s Stone), often referred to as “the stone which is not a stone”. The splendour of the finest jewel faded in comparison to this creative principle, which was likened to the light of the sun that produces and sustains all that exists in nature.
Alchemists were nature philosophers who strove to uncover the creative principle in matter in order to manipulate nature. The Art imitated nature, even surpassing her in the production of synthetic materials. The art of alchemy, therefore, was definitely not confined to the preparation of precious metals: Roger Bacon (ca. 1214-ca. 1292), an English Franciscan friar, distinguished in addition to an ‘alkimia operativa et practica’ (operative and practical alchemy) and ‘alkimia speculativa’ (speculative alchemy), which reflected upon the inanimate world.1 From this it is clear that medieval alchemy must not be regarded as a form of animism, even though the notion of anima frequently occurs in alchemical treatises in connection with metals.2 Alchemists saw the world as a dynamic whole operated by three principles: the body referred to the material aspect, the spirit represented the volatile form of matter, which was deemed capable of extracting the soul, while the soul represented essence, extract, semen or root (radix). Extraction of the soul took place ‘radicaliter’, that is to say by the root. These notions, body or corpus, spirit or spiritus, and soul or anima, are also known in the alchemical literature as Sal, Mercurius and Sulphur.

<<geri dön